مرکز مطالعات شيعه
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
Wednesday 26 September 2018 - الأربعاء 16 محرم 1440 - چهارشنبه 4 7 1397
 
 
مجموعه کتب
 
 
 
 
 
 
كتابخانه بزرگان دین
 

کتابهای حضرت امام خمینی ره

کتابهای شهید مطهری ره

کتابهای حجه السلام قرائتی

کتابهای آیت الله جوادی آملی 

کتابهای آیت الله مکارم شیرازی

 
 
 
 
 
فرقه هاي نوظهور
 
 
 
 
 
 
نمایش مطلب
 
  • فرزندان بودا درجنگ  
  • 1391-10-05 10:11:51  
  • تعداد بازدید : 43   
  • ارسال به دوستان
  •  
  •  
  • فرزندان بودا درجنگ
    پدیده نوین بحران برمه، ورود راهبان بودایى به این کارزار است. از همان روزهاى آغازین ماه سپتامبر که ۱۰ هزار راهب بودایى با لباس سرخ و نارنجى حرکت منظم و آرام خویش را از معبد معروف شوئیداگون آغاز کردند، بحران برمه مسیر خویش را تغییر داد. راهبان برمه گرچه در سالیان گذشته نیز به صورت پراکنده در جرگه مبارزه با حکومت نظامى وارد شده اند اما براى نخستین باراست که آنها رشته رهبرى یک جنبش سیاسى را دردست مى گیرند.
    خیزش راهبان به حدى دامن گستر بود که در عرض کمتر از یک هفته بستر یک قیام همه جانبه را مهیا ساخت و جنبش سال ۲۰۰۷ برمه به نام فرزندان بودا ثبت شد.
    پس از این بود که باب تحلیلى تازه درباره نقش این نیروى نوظهور گشوده شد. اتفاقات برمه بیش از اهل سیاست براى کارشناسان و عالمان دینى یک رویداد پرمعنا شده است زیرا در پرتو این حوادث، پاى غیرسیاسى ترین مذهب موجود جهان به متن نزاع سیاسى کشیده شده است. مسأله اصلى اکنون این است که چگونه هواداران آئینى که دائم توصیه به زهد و ریاضت مى کند یکباره در قلب سیاست حضور مى یابد.
    در رجوع به آموزه هاى مکتب بودا آثار و نشانى از دعوت به مبارزه سیاسى نیست. آن گونه که محققان تاریخ ادیان روایت کرده اند میراث دینى بودا مجموعه اى از تعالیم اخلاقى وعرفانى است و این آئین همانند کنفوسیوس در شمار مکاتبى است که دعوت به آرامش و صلح مى کند. مشرب بودا همان است که به «راه هشتگانه» شهرت دارد که طبق آن هواداران این مذهب وظیفه دارند فقط ۸ عمل صحیح را پیش بگیرند : پندار نیک، هدف درست، گفتار نیک، رفتار نیک، شغل درست، تلاش صحیح، تفکر صحیح و مراقبه (Meditaion )
    پیشواى راهبان برمه اى با آنکه خود در قرن جنگ ها ونزاع ها- قرن ششم پیش از میلاد- زیست اما راه زهد و رهبانیت و ریاضت را برگزید. آن گونه که راهبان نقل کرده اند بودا خود از تبار رئیس قبیله اى در شمال هند بود وبه این اعتبار در محفل قدرت رشد یافته بود اما وقتى در کرسى پیشوایان نشست ازمقوله حکومت و جنگ فرسنگ ها فاصله گرفت. لذا دررسالات و خطابه هایى که از بودا دردست است هیچ سخنى که نشان از علاقه او به رهبرى سیاسى توده باشد به چشم نمى خورد. بودا هرگز ادعاى پیامبرى نکرد. او پایه گذار رهبانیت و ترک دنیا بود و تنها خود را یک معلم مى دانست که راه صحیح زندگى را به مردم مى آموزد. از بارزترین تعلیمات بودا که مرز او را از سیاست تمییز مى بخشد این است که توصیه مى کند که آدمى نباید هیچ موجودى را از میان بردارد.
    در برابر آموزه مکتب سیاست که رفاه را سرلوحه امور قرار مى دهد مکتب بودا همه هوادارانش را به تحمل رنج فرا مى خواند و رنج را جزء جدایى ناپذیر تمامى مراحل طبیعى زندگى قلمداد مى کند و معتقد است که عالم صلح و آرامش و آسودگى از رنج فقط در رسیدن به «نیروانا»- نامى که بودا برحیات جاودانى پس ازمرگ مى نهد- میسر است.
    طرز تفکر صلح مدارانه بودا، پس از مرگش به طور وسیعى در مرکز شبه قاره هند و سپس جنوب شرق آسیا توسعه یافت. مردان برمه این آئین را هزار سال پیش اخذ کرده اند یعنى وقتى که امپراتور آشوکا بودایى شد و به همراه او مردمان سرى لانکا، لائوس، تایلند و کامبوج این آئین را پذیرفتند.
    اما نکته قابل تأملى که راهبان برمه توصیف کرده اند این است که بودیسم در این سرزمین ویژگى هاى اجتماعى و سیاسى این منطقه را به خود گرفته است همچنان که این آئین در چین با تعالیم کنفوسیوس در هم آمیخت و یا در ژاپن با مذهب شینتو مخلوط شد. بنابراین امروز با پدیده اى نو به نام «بودیسم برمه اى » روبه رو شده ایم که از هرنظر با تلقى تصور هواداران این دین در خاور دور و شبه قاره متفاوت است .
    نسل جدید مریدان بودا در برمه با تفسیر و تعریفى جدید از رابطه این مذهب با سیاست به میدان مبارزه گام نهاده اند. این، یک اتفاق نو نه فقط درعالم سیاست که در گستره مذاهب است که راهبان معبد خویش را کانون مبارزه سیاسى قرار داده و از نفوذ روحانى خویش در جامعه براى بسیج و تهییج سیاسى توده بهره مى گیرند.
    به باور محققان خاور دور، پیوند سیاست و بودیسم در برمه از زمانى به بارنشست که« تفکر ملى گرایى» در ایام حاکمیت استعمارگران بر این سرزمین نضج گرفت و راهبان امروز نیز دقیقاً به تأسى از همین تفکر میهن پرستانه بیرق مبارزه را بردوش گرفته اند. در تجربه تاریخى برمه که ۸۹ درصد مردم تابع مذهب بودا هستند تفکر ملى گرایى نخستین بار از سوى گروهى به نام «انجمن مردان جوان بودایى» مطرح شد. این انجمن به سرعت در تمام میانمار هوادارانى پیدا کرد. نهضت راهبان بودایى برشانه هاى همین تفکر ملى گرایى است که در برمه یا میانمار استوار مى شود. تلاش براى آزادى سرزمین زمانى که تحت نفوذ انگلیسى ها قرار داشت نخستین حرکت این جنبش بوده است. در این مقطع که سال هاى دهه ۶۰ را دربر مى گیرد نهضت راهبان بودایى رهبران و قهرمانان زیادى پیدا مى کند که آشناترین آنها راهب اوتاما، سیندا و ویسارا هستند. نسل جدید راهبان در حرکت جدید خویش الهام زیادى از این قهرمانانشان گرفته اند بویژه راهب ویسارا که به دلیل مرگ قهرمانانه اش بر اثر اعتصاب غذا در زندان یانگون تأثیرى بسزا درمیان راهبان امروز گذاشته است.
    رهبران جنبش جدید راهبان اما به یک سلسله ابتکارعمل هاى دیگر در پیشبرد جنبش خویش دست زدند ازجمله این که آنها شعارهاى حرکت بخش جنبش را از تلفیق نمادهاى دینى خویش با مفاهیم جهان مدرن استخراج کردند. در حال حاضرگزارشگران حاضر در بحران اخیر میانمارمجموعه اى از واژگان وادبیات مبارزه راهبان را استخراج کرده اند که از جالب ترین آنها، کلماتى دینى - سیاسى است که راهبان براى نفى و طرد نظام حاکم آن را به کاربسته اند مانند «تابیک ماوک» واژه اى که به معنى پشت و رو کردن ظرف صدقه شاگردان مکتب بودا است اما راهبان درتظاهرات اخیر به منظور تحریم و بایکوت کردن رژیم آن را در زبان عامه مردم رواج دادند.
    به این صورت قرار گرفتن راهبانى سیاست پیشه در متن جنبش امروز برمه کار را بر حاکمان آن دشوار کرده است. گذشته از محبوبیتى که راهبان امروز به لحاظ سیاسى درمیان مردم برمه یافته اند، واقعیت هاى تاریخى برمه گویاى آن است که درمیان کشورهاى تابع بودیسم، برمه جایگاهى استثنایى دارد. در این سرزمین عقاید بودا حتى تا روستا ها هم نفوذ کرده است تاحدى که فرهنگ کشور میانمار را مى توان کاملاً با فرهنگ و سنت هاى بودایى یکى دانست.
    هر روستا در میانمار یک معبد و یک مدرسه مذهبى دارد. این مطلب را حتى مى توان از روى نقشه هاى مکررى که تصویربرداران از فراز این سرزمین منتشر مى کنند دریافت. نقشه هایى که پر است از نشانه هاى معابد بودایى. تعداد معابد برمه آنقدر زیاد است که میانمار را کشور معبد ها نامیده اند.
    از دیگر حرکت هاى ابتکارى راهبان این بود که مبدأ و نقطه عزیمت جنبش خویش را درست در نقطه اى قراردادند که قبله گاه هواداران این مذهب در برمه شناخته مى شود. یعنى معبد شوئیداگون که هزاران افسانه و داستان اسطوره اى را در دل خویش نهان کرده است. البته در گذشته نیز شوئیداگون معبدى بوده که تظاهرات و اعتصاب هایى را هم به خود دیده است اما در این مرحله این مکان نام خود را در ردیف خاستگاه هاى یکى از جنبش هاى سیاسى - مذهبى ثبت کرده است.
    چنان که خبر ها حکایت داشت درست همان روزهاى آغازین بهار که جرقه شروع اعتراضات تازه روشن مى شد راهبان بودایى در اجتماع سالانه معابدشان و مراسم عبادى خود موسوم به سینگ یاریا همان جشن آب عهد یک حرکت و جنبش سیاسى جدید را مى بندند. به گفته برخى ناظران، راهپیمایى تاریخى که راهبان از شهریورماه شروع کردند، محصول همان عهد نامه اى است که در آن روز تولد بودا بسته مى شود. در واقع بزرگان جماعت راهب که در جشنى نمادین در این روز به یاد پیشوایشان درخت بودا را آبیارى مى کنند قرار یک قیام بزرگ را مى ریزند.
    اکنون راهبان با شروع این جنبش نه تنها به جاى رداى رهبانیت جامه سیاست پوشیده اند که پیوندى تازه با دنیاى سیاست خارج یافته اند. آنها در مسیرى گام نهادند که پیش از این راهب سرشناسى آن سوى مرز برمه یعنى دالایى لاما طى کرده بود. با تجربه برمه اکنون مى توان گفت که راهب نه تنها یک عنصر سیاسى است که مى تواند شریک یک بازیگر بین المللى هم باشد. آنها طى سالیان طولانى در صومعه خود از بدیهى ترین لوازم جهان ارتباطات اعم از تلویزیون و ماهواره منع مى شدند و از مواهب این دنیا تنها یک دست لباس و یک کشکول به ارث برده بودند. این بار دریچه اى از ارتباط با جهان جدید گشوده شده است
    بنابراین شاید یکى از مهمترین معماهاى جهان سیاست این باشد که براستى حکومت نظامى برمه با این طایفه چگونه روبه رو خواهدشد. با ویژگى هاى سیاسى که نسل راهبان در قیام اخیرشان به نمایش گذاشتند مهار آنان بسیار دشوار شده است. آنها درعین حال که با کشاندن بیش از۱۰۰هزارنفر دریک روز به خیابان هاى برمه قدرت بسیج سیاسى خویش را به رخ حاکمان کشیدند اما از تکنیک هاى جالب توجهى در برانگیختن حمایت جامعه بین المللى بهره جستند. این تاکتیک برانگیزاننده همان بود که راهبران در فرم حرکت خیابانى خویش تمثالى از قیام بدون خشونت گاندى را درهمه اذهان تداعى بخشیدند. یا از قصه هاى از جان گذشتن راهبان بودایى که در اعتراض به بى عدالتى ها در جنگ ویتنام خودشان را سوزاندند.
    این پیام نمادین در حرکت راهبان آنگاه انعکاس جهانى یافت که«قدرت تصویر» هم به یارى آنان شتافت و کسى نبود که با دیدن هروله هزاران راهب با آن رداهاى سرخ آتشین ، نارنجى ، نعلین و کشکول به دست که حکومت نظامیان را به چالش مى کشند متأثر نشود. راهبان بودایى در میانمار که حضور فعالى در اعتراضات اخیر داشته اند خواهان ۳ اقدام فورى از سوى دولت نظامى این کشور شدند:
    اقدام اول کاهش بهاى مایحتاج عمومى، اقدام دوم آزادى تمام زندانیان سیاسى از جمله آنگ سان سوچى رهبر محبوس دموکراسى خواهان و در نهایت مذاکره با نیروهاى طرفدار دموکراسى براى حل بحران و اختلافات موجود و آشتى ملى.
    با وجود آن که زوایاى تاکتیک مبارزاتى راهبان شفاف شده اما هنوز این سؤال عمیق درباره غایت حرکت آنان بى پاسخ مانده است که آیا راهبان در پى ایجاد حکومتى بر پایه اراده و عقیده خویش هستند یا آن که آنها فقط به حذف وتغییر این رژیم مى اندیشند. هیچ اظهارنظرى از سران این گروه دراین زمینه نشده است.
    تنها نشانه کمرنگ دراین باره رجوع راهبان در گرماگرم تظاهرات به خانم آنگ سان سوچى رهبر دموکراسى خواهان میانمار بود که برخى ناظران از این مراجعه چنین تفسیرکردند که راهبان دست کم در شرایط امروز کسب قدرت را در اولویت خویش قرار نداده اند.
    تاریخ انتشار در سایت: ۲۴ مهر ۱۳۸۶
    منبع: / روزنامه / ایران ۱۳۸۶/۰۷/۲۴
    نقش ها
    نویسنده : محمد نوری

     
    نام :
    نام خانوادگی :
    ایمیل :
     
    متن :
    متوسط امتیاز :
    %0
    تعداد آراء :
    0
    امتیاز شما :
     
     
     
    ليست مقالات
     
     
     
     

    درباره ما | تماس باما  |  نقشه سایت |خبرخوان

    هرگونه کپی برداری ازسایت محفوظ می باشد فقط با ذکر منبع مانعی ندارد