مرکز مطالعات شيعه
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
Thursday 15 November 2018 - الخميس 07 ربيع الأول 1440 - پنج شنبه 24 8 1397
 
 
مجموعه کتب
 
 
 
 
 
 
كتابخانه بزرگان دین
 

کتابهای حضرت امام خمینی ره

کتابهای شهید مطهری ره

کتابهای حجه السلام قرائتی

کتابهای آیت الله جوادی آملی 

کتابهای آیت الله مکارم شیرازی

 
 
 
 
 
فرقه هاي نوظهور
 
 
 
 
 
 
نمایش مطلب
 
  • جواب سوال:  
  • 1393-10-11 9:32:3  
  • تعداد بازدید : 41   
  • ارسال به دوستان
  •  
  •  

  • در آيه 57 سوره احزاب، اين كه گفته شده است آنها خدا و پيامبرش و در آيه 58 سوره احزاب مؤمنين را مورد آزار قرار مي دادند، چرا آنها را مورد آزار و اذيت قرار مي دادند؟ اين ها از چه چيزي رنج مي بردند كه دوست داشتند مومنين را اذيت و آزار كنند؟


    إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً (57) وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً (58)
    ترجمه:
    - خداوند و فرشتگانش بر پيامبر درود مى‏فرستند، اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد بر او درود فرستيد و سلام گوئيد و تسليم فرمانش باشيد.
    - آنها كه خدا و پيامبرش را ايذاء مى‏كنند خداوند آنها را از رحمت خود در دنيا و آخرت دور مى‏سازد، و براى آنان عذاب خوار كننده‏اى آماده كرده است ..
    - و آنها كه مردان و زنان با ايمان را به خاطر كارى كه انجام نداده‏اند آزار مى‏دهند متحمل بهتان و گناه آشكارى شده‏اند.
    در اينكه منظور از ايذاء پروردگار چيست؟ بعضى گفته‏اند همان كفر و الحاد است كه خدا را به خشم مى‏آورد، چرا كه آزار در مورد خداوند جز ايجاد خشم مفهوم ديگرى نمى‏تواند داشته باشد.
    اين احتمال نيز وجود دارد كه ايذاء خداوند همان ايذاء پيامبر ص و مؤمنان است، و ذكر خداوند براى اهميت و تاكيد مطلب است.
    و اما ايذاء پيامبر اسلام ص مفهوم وسيعى دارد، و هر گونه كارى كه او را آزار دهد شامل مى‏شود، اعم از كفر و الحاد و مخالفت دستورات خداوند، همچنين‏
    اشعار را به امام شافعى از شرح المواهب زرقانى جلد 7 صفحه 7 و جمعى ديگر آورده است.
    نسبتهاى ناروا و تهمت، و يا ايجاد مزاحمت به هنگامى كه آنها را دعوت به خانه خود مى‏كند همانگونه كه در آيه 53 همين سوره گذشت إِنَّ ذلِكُمْ كانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ: اين كار شما پيامبر را آزار مى‏دهد.
    و يا موضوعى كه در آيه 61 سوره توبه آمده كه پيامبر ص را به خاطر انعطافى كه در برابر سخنان مردم نشان مى‏داد به خوش‏باورى و ساده دلى متهم مى‏ساختند:
    وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ): گروهى از آنها پيامبر را آزار مى‏دهند و مى‏گويند: او آدم خوش‏باورى است كه گوش به حرف هر كس مى‏دهد و مانند اينها.
    حتى از رواياتى كه در ذيل آيه وارد شده چنين استفاده مى‏شود كه آزار خاندان پيامبر ص مخصوصا على ع و دخترش فاطمه زهرا ع نيز مشمول همين آيه بوده است، در صحيح بخارى جزء پنجم چنين آمده است كه: رسول خدا فرمود:
    (فاطمة بضعة منى فمن اغضبها اغضبنى)
    فاطمه پاره تن من است هر كس او را به خشم در آورد مرا به خشم در آورده است ..
    همين حديث در صحيح مسلم به اين صورت آمده:
    ان فاطمة بضعة منى يؤذينى ما آذاها
    فاطمه پاره‏اى از تن من است هر چه او را آزار دهد مرا مى‏آزارد ».
    شبيه همين معنى در باره على ع از پيامبر گرامى اسلام ص نقل شده است ».
    و اما لعن در آيه فوق چنان كه سابقا هم گفتيم به معنى دورى از رحمت خداست، و اين درست نقطه مقابل رحمت و صلوات است كه در آيه قبل آمده بود.
    در حقيقت لعن و طرد از رحمت آنهم از سوى خداوندى كه رحمتش گسترده و بى پايان است بدترين نوع عذاب محسوب مى‏شود، به خصوص كه اين طرد از رحمت هم در دنيا باشد و هم در آخرت (چنان كه در آيه مورد بحث اينگونه است).
    و شايد به همين جهت مساله لعن قبل از عذاب مهين ذكر شده.
    تعبير به اعد (آماده كرده است) دليل بر تاكيد و اهميت اين عذاب است آخرين آيه مورد بحث از ايذاء مؤمنان سخن مى‏گويد و براى آن بعد از ايذاء خدا و پيامبر ص اهميت فوق العاده‏اى قائل مى‏شود، مى‏فرمايد: كسانى كه مردان و زنان با ايمان را به خاطر كارى كه انجام نداده‏اند آزار مى‏دهند، متحمل بهتان و گناه آشكارى شده‏اند (وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً).
    چرا كه مؤمن از طريق ايمان پيوندى با خدا و پيامبرش دارد، و به همين دليل در اينجا در رديف خدا و پيامبرش قرار گرفته.
    تعبير بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا اشاره به اين است كه آنها مرتكب گناهى نشده‏اند كه موجب ايذاء و آزار باشد، و از اينجا روشن مى‏شود كه هر گاه گناهى از آنان سر زند كه مستوجب حد و قصاص و تعزير باشد اجراى اين امور در حق آنها اشكالى ندارد، و همچنين امر به معروف و نهى از منكر مشمول اين سخن نيست.
    مقدم داشتن بهتان بر اثم مبين به خاطر اهميت آنست، چرا كه بهتان از بزرگترين ايذاءها محسوب مى‏شود، و جراحت حاصل از آن حتى از جراحات نيزه و خنجر سختتر است، آن گونه كه شاعر عرب نيز گفته :
    جراحات السنان لها التيام و لا يلتام ما جرح اللسان‏
    زخمهاى نيزه التيام مى‏يابد اما زخم زبان التيام پذير نيست در روايات اسلامى نيز اهميت فوق العاده‏اى به اين مطلب داده شده است، در حديثى از امام صادق ع مى‏خوانيم خداوند عز و جل مى‏فرمايد:
    ليأذن بحرب منى من آذا عبدى المؤمن!:
    آن كس كه بنده مؤمن مرا بيازارد اعلان جنگ با من مى‏دهد! ».
    بعضى از مفسران گفته‏اند كه از لحن آيه استفاده مى‏شود گروهى در مدينه بوده‏اند كه براى افراد با ايمان شايعه‏پراكنى مى‏كردند، و نسبتهاى ناروا به آنها مى‏دادند (و حتى پيامبر خدا از زبان اين موذيان در امان نبود) همان گروهى كه در جوامع ديگر و مخصوصا در جوامع امروز نيز كم نيستند و كار آنها توطئه بر ضد نيكان و پاكان، و ساختن و پرداختن دروغها و تهمتهاست.
    قرآن شديدا آنها را مورد سختترين حملات خود قرار داده و اعمال آنان را بهتان و گناه آشكار معرفى كرده است.
    در حديث ديگر كه امام على بن موسى الرضا از جدش پيامبر نقل كرده چنين آمده است‏
    من بهت مؤمنا او مؤمنة او قال فيه ما ليس فيه اقامه اللَّه تعالى يوم القيامه على تل من نار حتى يخرج مما قاله فيه!:
    كسى كه مرد يا زن مسلمانى را بهتان زند يا در باره او سخنى بگويد كه در او نيست خداوند او را در قيامت روى تلى از آتش قرار مى‏دهد تا از عهده آنچه گفته برآيد .
    تفسير نمونه، ج‏17، ص: 423

     
    نام :
    نام خانوادگی :
    ایمیل :
     
    متن :
    متوسط امتیاز :
    %0
    تعداد آراء :
    0
    امتیاز شما :
     
     
     
    ليست مقالات
     
     
     
     

    درباره ما | تماس باما  |  نقشه سایت |خبرخوان

    هرگونه کپی برداری ازسایت محفوظ می باشد فقط با ذکر منبع مانعی ندارد