مرکز مطالعات شيعه
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
Thursday 09 July 2020 - الخميس 18 ذو القعدة 1441 - پنج شنبه 19 4 1399
 
 
مجموعه کتب
 
 
 
 
 
 
كتابخانه بزرگان دین
 

کتابهای حضرت امام خمینی ره

کتابهای شهید مطهری ره

کتابهای حجه السلام قرائتی

کتابهای آیت الله جوادی آملی 

کتابهای آیت الله مکارم شیرازی

 
 
 
 
 
فرقه هاي نوظهور
 
 
 
 
 
 
نمایش مطلب
 
  • جواب سوال:  
  • 1393-10-11 8:41:42  
  • تعداد بازدید : 35   
  • ارسال به دوستان
  •  
  •  

  • خداوند متعال در يك جاي قرآن فرموده اند كساني كه ايمان بياورند سپس كافر شوند سپس بر كفرشان بيفزايند، توبه آنها قبول نيست و ... اين مورد شامل چه كساني مي شود و تفسير اين آيه چيست؟ چگونه مي توان از اين آفت بزرگ در امان ماند؟ منظور از اينكه توبه اشان قبول نيست، آيا اين است كه هيچ راه نجاتي ندارند؟ لطفا توضيح دهيد.
    در پاسخ به توضیحات دیل توجه کنید :
    1- مورد آیه افرادی هستند که پس از ایمان آوردن به کفر می گروند و بر آن پافشاری و اصرار دارند و حاضر به پذیرش حق و اطاعت از آن نیستند و تنها هنگام ناچاری و رسیدن به بن بست اظهار اطاعت و توبه می کنند و روشن است که این تسلیم و توبه بی اثر بوده و مورد قبول نیست .
    2- برای آگاهی بیشتر از محتوا و تفسیر آیه مورد بحث به مطلب ذیل توجه کنید :
    إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ (آلعمران -90 )
    كسانى كه پس از ايمان كافر شدند و سپس بر كفر (خود) افزودند، (و در اين راه اصرار ورزيدند،) هيچگاه توبه آنان، (كه از روى ناچارى يا در آستانه مرگ صورت مى‏گيرد،) قبول نمى‏شود، و آنها گمراهان (واقعى) اند (چرا كه هم راه خدا را گم كرده‏اند، و هم راه توبه را )
    شان نزول:
    بعضى گفته‏اند آيه اول در مورد اهل كتاب كه قبل از بعثت پيامبر اسلام ص به او ايمان آورده بودند اما پس از مبعث به او كفر ورزيدند نازل شده، و بعضى ديگر گفته‏اند در مورد حارث بن سويد و يازده نفر از ياران او كه از اسلام برگشته بودند نازل شده ولى حارث پشيمان شد و توبه كرد و چنان كه در شان نزول آيه قبل نيز اشاره شد يازده نفر از همراهان او به حال خود باقى ماندند و باز نگشتند و در پاسخ دعوت حارث به او گفتند: ما در مكه مى‏مانيم و به كار خود بر ضد محمد ص ادامه مى‏دهيم و انتظار شكست او را داريم اگر مقصود ما حاصل شد چه بهتر و در غير اين صورت راه توبه باز است و هر گاه برگرديم (او ما را مى‏پذيرد و) در باره ما همان چيزى كه در باره حارث نازل شد نازل مى‏گردد. هنگامى كه رسول اللَّه ص مكه را فتح كرد بعضى از آنها وارد اسلام شدند و توبه آنها پذيرفته شد و اما در مورد كسانى كه در حال كفر از دنيا رفته بودند آيه دوم نازل گرديد .
    در آيات قبل سخن از كسانى در ميان بود كه از راه انحرافى خود پشيمان شده و توبه حقيقى نموده بودند و لذا توبه آنها قبول شد ولى در اين آيه سخن از كسانى است كه توبه آنها پذيرفته نيست اينها كسانى هستند كه نخست ايمان آورده سپس كافر شده و در كفر پافشارى و اصرار دارند و به همين دليل هيچ گاه حاضر به پيروى از دستورات حق نيستند مگر اينكه كار بر آنها مشكل شود و راهى جز اطاعت و توبه و تسليم نبينند يقينا خداوند توبه اين گونه افراد را قبول نخواهد كرد.
    مى‏فرمايد: كسانى كه بعد از ايمان آوردن كافر شدند سپس بر كفر خود افزودند (و در اين راه اصرار ورزيدند) هيچگاه توبه آنان قبول نمى‏شود (چرا كه از روى ناچارى صورت مى‏گيرد) و آنها گمراهان‏اند چرا كه هم راه خدا را گم كرده‏اند و هم راه توبه را (إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ) .
    توبه آنها ظاهرى است چرا كه وقتى پيروزى طرفداران حق را ببينند از روى ناچارى اظهار پشيمانى و توبه مى‏كنند و طبيعى است كه چنين توبه‏اى پذيرفته نشود.
    احتمال ديگرى كه در تفسير اين آيه داده شده اين است كه اينگونه اشخاص زمانى پشيمان مى‏شوند و توبه مى‏كنند كه خود را در آستانه مرگ و پايان عمر ببينند و مى‏دانيم كه در آن ساعت درهاى توبه بسته مى‏شود و چنان توبه‏اى پذيرفته نخواهد شد. در واقع اين آيه شبيه همان چيزى است كه در سوره نساء آيه 18 آمده كه مى‏فرمايد:كسانى كه اعمال بد انجام مى‏دهند و به هنگامى كه مرگشان فرا مى‏رسد توبه مى‏كنند توبه آنها پذيرفته نيست.
    تفسير سومى براى آيه ذكر شده كه منظور از آن توبه از گناهان معمولى در حال كفر است. مثلا كسى در كفر خود اصرار داشته باشد ولى از گناهانى مانند ظلم و غيبت و فحشاء توبه كند توبه او بى‏فايده است چرا كه شستن آلودگى‏هاى سطحى از جان و دل با وجود آلودگى‏هاى شديد و عميق مؤثر نخواهد بود.
    لازم به يادآورى است كه تفسيرهاى سه‏گانه فوق منافاتى با هم ندارد و ممكن است آيه ناظر به تمام اين توبه‏هاى بيهوده باشد هر چند تفسير اول با آيات گذشته و شان نزول اين آيات سازگارتر است.
    تفسير نمونه، ج‏2، ص: 653
    3- منظور از عدم قبول توبه چنین افرادی این است که توبه آنها با پافشاری بر کفر و عناد و مخالفت با حق و حقیقت موثر و کارساز نیست و موجب نجات آنها نمی گردد ولی این به معنای بسته بودن راه نجات بر روی انها نیست بلکه آنها می توانند با دست برداشتن از لجاجت و عناد و سرکشی و تسلیم شدن در برابر حق و ترک استکبار و گردنکشی و توبه حقیقی و پشیمانی واقعی از اعمال زشت و مجرمانه خود به آغوش حقیقت بر گردند و این فرصت تا قبل از مرگ برای آنها باقی است .
    4- برای مصون ماندن از این آفت و خسارت بزرگ باید عوامل موثر در ایجاد ان را به خوبی شناخت و از ظهور و پیدایش آن جلوگیری نمود و یا اگر برخی از این عوامل وجود دارند در بر طرف کردن و ازبین بردن آنها کوشید .
    5- هواپرستی و دنیا گرایی و غفلت از یاد خدا و ارتکاب معاصی و معاشرت با اهل جرم و گناه و بی توجهی به آثار گناهان و مانند این امور در رقم خوردن چنین سرنوشتی دخالت زیادی دارند و باید با تداوم یاد خدا و اعمال صالح و ذکر و توبه و استغفار و توسل به اولیای الهی و مقربان درگاه حق مانع تحقق زمینه این عوامل گردید .

     
    نام :
    نام خانوادگی :
    ایمیل :
     
    متن :
    متوسط امتیاز :
    %0
    تعداد آراء :
    0
    امتیاز شما :
     
     
     
    ليست مقالات
     
     
     
     

    درباره ما | تماس باما  |  نقشه سایت |خبرخوان

    هرگونه کپی برداری ازسایت محفوظ می باشد فقط با ذکر منبع مانعی ندارد